Uit de oude Doos
De Regenboog wordt gesponsord door BMW
Verhalen over Regenbogen en zeilers.
|
historische bijdrage ontvangen van Dick van Bruxvoort |
In het voorjaar van 1966 kocht ik op 23-jarige leeftijd de 36 van Jan van Bekkum voor f. 2.500,-- Jan is , een jeugdvriend van mij waar ik
al
vanaf mijn 12e jaar mee zeilde. Allebei in allerlei kleine wrakke bootjes.
Jan had de 36 drie jaar eerder gekocht van een tandarts in Baarn. De 36
was geen originele wedstrijdregenboog. De giek was korter dan normaal en
de kuip groter. Kortom, een toerschip en dat was niet verkeerd omdat de
ligplaats op het Raboes was aan de mond van de Eem aan het toen nog open IJsselmeer.
We
zeilden daar in de tijd dat de polders aangelegd werden en ik meen me te
herinneren dat de dijken in 1968 gesloten werden. ‘t Raboes was een
afgelegen jachthaven, echt in the middle of nowhere waar een bonte
pluimage aan bezoekers kwam. Van kunstenaars tot de Amsterdamse penoze,
van rijke Duitsers tot politici.
We
zeilden dus op het IJsselmeer en in de vakanties trokken we naar
Friesland.
Ook
‘s winters zeilden we gewoon door en overnachtten we met vrienden en
broers op de Regenboog. Gewoon onder een zeiltje wat over de giek was
gespannen. Vaste tochtjes waren dan naar Spakenburg (soms eerst het ijs in
de haven los slaan), daar warm worden door cognac en vervolgens weer terug
naar het ‘t Raboes en daar weer warm worden door cognac.
Met
de vakanties ging het richting Friesland en dat zonder buitenboordmotor
wam die kon ik niet betalen.
De
oversteek was soms best riskant want het is gebeurd dat we een zomerstorm
moesten afrijden achter een drijfanker. Overigens hebben we een motor
nooit gemist want je kwam altijd vooruit met de 36.
ln
de smalste sloten kon je laveren en zelfs bij windstilte kwam je vooruit.
In
1967 ontmoetten we in de Panbar in Sneek de Friese Regenboogclub die hun
verlies van de Hollanders daar aan het verdrinken was. Ze geloofden niet
dat de 36 bestond dus ik liet ze haar zien, aangemeerd voor de Panbar. Een
van de Friese Regenboogzeilers, de Wilde, was zo opgetogen over deze
"vondst" dat hij mij een nieuw grootzeil schonk. Dat kwam goed
uit want de tuigage was oud en versleten. De voorwaarde was dat hij wilde
testen of de 36 mee kon doen aan de kant van de Friezen. Daar is het
echter nooit van gekomen.
Op
het Raboes lag nog een Regenboog, de 85 van Jaques Goudswaard. We zeilden
veel onderlinge wedstrijden en de 36 deed niet onder voor de 85, ondanks
de vele afwijkingen.
Eind
1968 heb ik de 36 verkocht aan een andere vriend, Hans Wehkamp. De reden
was geldgebrek i.v.m. mijn aanstaande huwelijk. Om dezelfde reden heeft
Hans Wehkamp de 36 één of twee jaar later verkocht aan iemand in
Friesland die met de 36 weer wedstrijden wilde gaan varen.
Het
verhaal gaat dat ondanks alle aanpassingen de 36 nooit door de keuring
kwam en dat de eigenaar op een gegeven moment zo boos was dat hij er de
fik in stak. Dit verhaal hoorde ik van mijn zus in Friesland en zij heeft
het waarschijnlijk gehoord van de schoonvader van Harry Amsterdam. Die
schoonvader lag in dezelfde jachthaven in Sneek als mijn zus.
De
jaren met de Regenboog 36 zijn de meest onbezorgde en vrolijke jaren uit
mijn jeugd geweest. In de
fantastische
jaren zestig onbezorgd zeilen in een fantastische Regenboog, wat wil een
mens nog meer.
Dick
van Bruxvoort
Watersalamander
85
3824
W Amersfoort
Tel.
033-4700990
|
Mijn Geliefde
door
J.C. van der Velde
|
|
|
|
"Voor de nieuwkomers in de
Regenboogklasse die niet weten wie J.C. van der Velde is hierbij
een korte introductie.
Hans van der Velde, voor velen
uit zijn tijd Oom Hans, is de oprichter van de Regenboogclub.
Een Regenboogzeiler van het eerste uur aan wie niet alleen de
Regenboogclub maar geheel zeilend Nederland een hoop te danken
heeft.
Als zo velen van het eerste uur is Hans van der Velde niet meer onder ons. Bijgaand stuk is door Guus Nater aan mij opgestuurd. Het stuk komt uit het jubileum boek van K.W.V. de Kaag."
Mijn geliefde is niet jong, niet mooi; velen vinden haar zelfs lelijk, te dik, plomp, geen goede vormen en wat al meer.
Toch als de wind haar katoentjes
en nylon bolt in weelderige vormen, als zij met hare zusters
wedijvert en zij graag de eerste wil zijn, volgen vele blikken
vol welbehagen. Velen benijden mij haar bezit.
Ondanks haar 40 jaren is zij
fotogeniek en telkens vinden wij haar afbeeldingen in de
sportbladen.
In de sportbladen, ja want U zult
wel begrepen hebben, dat ik schrijf over de Regenboog, meer dan
40 jaren oud en still going strong.
Ik mag van mijn herinneringen in
dit gedenkboek schrijven, hetgeen ik gaarne doe.
In 1918 zeilden vele bekende
zeilers al spoedig in de Regenboog, zoals
De Regenboog heeft veel
bijgedragen tot verbroedering van de Hollandse en Friese zeilers.
De waardering voor zeilreglementen
verschilden aanmerkelijk, doch pasten zich geleidelijk aan en
zodoende ontstond een band waaraan de zeilvereniging
“De Kaag” veel heeft bijgedragen
door het organiseren van de thans nog zo in de belangstelling
staande Holland – Friesland wedstrijden.
Nu worden de boten veelal vervoerd
met de Lemmerboot, doch vroeger zeilden wij het gehele traject.
De tochten heen en weer brachten veel avontuur en dikwijls
ongemak, maar het is hiermede als eens de heer Bruynzeel mij
zeiden, toen wij 36 uur op zee in de “soep”zaten: Ach, hierover
praat je later meer dan van die wedstrijden met prachtig
zeilweer”.
Regenboogzeilers zullen zich
herinneren de tocht van Willem van der Mey, Frans Bos, Jan
Jesse, Frans Theunissen, Guus Ruygrok en mij, toen wij
vooruitgegaan door de”Leider “die kompas en kaart bij zich had
en de weg wist”, vanuit Enkhuizen Stavoren naderden; alleen het
leek niet op Stavoren en het bleek Urk te zijn.
Later ontdekte we, dat de kaart in
het spoorboekje zat ( daar stond Stavoren inderdaad oostelijk
van Enkhuizen ) en het kompas zat aan leiders horlogeketting in
zijn vest opgeborgen.
Ook de sweepstake van 6 Regenbogen
’s nachts 12 uur van Enkhuizen naar Amsterdam, waar één onzer op
de sterren en zijn onfeilbaar instinct voer en in Harderwijk
terecht kwam. Toen wij in de Sixhaven aankwamen en de
havenmeester als naar gewoonte ons wilde verplaatsen, hield mijn
bemanning een toespraak en zei te kunnen begrijpen, dat ’s
morgens 6 uur geen muziek beschikbaar was, maar het bestuur had
toch wel voltallig aanwezig had kunnen zijn, nu wij de Holland –
Friesland wedstrijden hadden gewonnen.
De havenmeeste droop af, door zulk
een welsprekendheid overwonnen en wij gingen de eerste F18,00
van de prijs besteden aan ontbijt, ja met champagne, kapper en
…. manicure.
’s Avonds bleek, dat we ook de
sweepstake hadden gewonnen, hetgeen niemand vertrouwde en toen
wij dan ook een borreltje aanboden, zorgden onze collega’s er
wel voor dat de winst verdween.
En dan die gezellige maaltijden in
Akersloot (Paling), Sneek, Oude Wetering (pudding), Aalsmeer
(oh, die Amsterdammers!), Zaandam en in onze Soos!
Het inzeilen van nieuwe tuigen
werd zeer serieus gedaan en ik herinner mij, dat Hans Nathan ons
vroeg hem wat te helpen. Het ene tuig na het andere werd
aangeslagen en dan maar weer met enkele Regenbogen “in de wind”,
“voor de wind”, “halve wind”, stop, even fok wisselen en vooruit
maar weer.
We zouden goedkoop gaan lunchen,
maar vonden het het handigste bij Meerrust te meren: oh, Hans
wat heeft je dat een geld gekost!
En dan die grote Kaagtocht naar
Sneek met zovele schepen en een Lemmerboot als logeerschip onder
commando van onze voorzitter van Hoolwerff.
En die avond, toen het bestuur in
Sneek, voorafgegaan door muziek, naar het stadhuis trok en één
onzer de muziek de Wijnberg ingeleide!
En de kippensoep bij Dirk
Oppenhuizen en polonaisegebak bij Klaas Vrolijk, het diner van
Priester ( de enige zeilende R.K. priester ), de vergadering in
En het zeilen met een fietsbel op
de helmstok; de trompet van Jan Heinen, het zeilen met jaquette
en hoge hoe (naar aanleiding van het dopen van de Lapsus), het
vastbinden van een schip onder water, zodat de eigenaar dacht
aan de grond te zitten, de wedstrijden om de Wringley Cup (kauwgum
- standaardje) en dan die vele goede vrienden die we maar steeds
weer ontmoetten.
Enige jaren geleden heeft de
K.V.N.W.V. een prijsvraag uitgeschreven voor een schip, ter
vervanging van de Regenboog. De Regenboog is een zeer aparte
klasse en niet gemakkelijk te vervangen. Nieuwe Regenbogen
worden echter praktisch niet gebouwd; ik hoop werkelijk dat de
nog aanwezige schepen in de handen blijven of komen van
wedstrijdzeilers; de Regenboog geeft voor stuurmannen en
bemanning het ware zeilgenot.
De oprichting van de Regenboogclub
heeft veel bijgedragen tot een goede verstandhouding bij de
zeilers. Afspraken werden gemaakt voor gezamenlijk uitkomen op
bepaalde wedstrijden, terwijl het instellen van seizoensprijzen
de animo sterk heeft verhoogd. De klasse belangen worden op
gezellige bijeenkomsten besproken en eventueel aan het Verbond
voorgelegd. De samenwerking met de zeilverenigingen en het
verbond is uitstekend.
Geen wonder, dat thans vele andere
klasse - verenigingen ontstaan.
Vermelding behoeft het beschikbaar
stellen van een Gerard de Vries Lentsch – beker, als wissel –
prestatieprijs, aangeboden door Gerard de Vries Lentsch Sr., de
ontwerper van de Regenboog. Hij gaf ook meerdere malen bijdragen
voor prijzen.
|
|||
|
Bron: Jubileum boek uitgegeven ter
gelegenheid van het 50 jarig bestaan van de K.W.V. de Kaag.
Titel : KZR en MV De Kaag 1910 –
1960 Dit artikel is ontvangen van Guus Nater.
De foto's zijn ontvangen van mevrouw Mulder uit Langweer.
|
|||
|
|
||
|
historische bijdrage ontvangen van Mar Heijndijk & Cor Kaptein
historische bijdrage ontvangen van Micheal Pommerel
historische bijdrage ontvangen van A.J.P. Sap
|
||||||||||
|
|
||||||||||
|
|
||||||||||
|
Zoals je misschien weet, was
de Regenboog 7 lange tijd in mijn familie. Durk Oppenhuizen,
mijn overgroot vader won vele wedstrijden op het Sneekermeer.
Bijgesloten zie je een foto uit die tijd. Op de achtergrond
staat de starttoren.
Willem-Nico Potma
|
||||||||||
