Eindelijk was het dan zover, mijn eerste dames wedstrijd aan het roer van de 50. Paula Bulk zat dit jaar in de lappenmand, vandaar dat ik de honneurs waar mocht nemen. Het was nog haasten, want ik had natuurlijk geen rekening gehouden met de doping controle aan het begin van de landweg richting Kaag. Gelukkig mocht ik mee doen.

Kwam ik aan op de Kaag, waait het stront van de dijk, maar de start ging toch door. We gingen lekker van start, met optuigen moest mijn bemanning eerst aan het repareren, want er was een belangrijk lijntje losgeschoten. Toen dit euvel was opgelost, konden we de zeilen hijsen, en ons gaan voorbereiden op race. Tijdens deze voorbereiding ging Addie nog bijna overboord, want zijn hangtuig begaf het, dus dat werd weer repareren, verder zijn we die race vrij gebleven van kleerscheuren. Aangekomen bij de start dachten we dat we met een stuk of vijf boten van start zouden gaan, maar in de verte zagen we nog wat meer bogen aankomen, en het comité heeft hun netjes opgewacht.

Eindelijk kwam het koppie van Fred ook boven de rand, want Fred had eerst de baan goed bestudeerd, zodat we niet naar de verkeerde boei konden varen. Oh vergeet ik nog te vermelden dat we de spie van te voren nog even om moesten gooien, want die lag nog aan de verkeerde kant, dus u begrijpt, het stoom kwam inmiddels al uit mijn jasje voordat we gestart waren.

Ja, en toen ging de uitstel eruit, handen bij de knop voor het vijf minuten sein, en dan een mooi plekje uitzoeken om te starten. We hadden al bekeken dat de rode boei de meest gunstige was, dus daar gingen we starten. Dit ging perfect mooie start samen met de 75 bij de pinn end. Het poeierde flink, dus drie man bemanning kwam goed van pas. Toen was het zover, de bovenboei was in zicht, en we gingen er ruim als eerste om heen. Goed hoog houden zei Fred we moeten nu naar boei 8, het vreemde was wel dat niemand volgde, toch nog maar een keer op de kaart kijken zei Addie, en ja hoor verkeerde boei. Natuurlijk gelijk overstag, maar de 240 & 75 waren we mooi kwijt natuurlijk, moesten we toch nog gaan strijden voor een goed plekkie.

Het spinakeren ging gesmeerd, de spi stond snel, maar dit was bij de boten voor ons ook het geval, toch liepen we weer wat in. Bij de een na laatste boei leek het erop dat we gingen team zeilen met de 140, die ging gelijk overstag bij de boei, waardoor de 75 stil kwam te liggen, en wij natuurlijk onze kans grepen. Het ging zo lekker, dat we de gedachten hadden dat we misschien ook nog wel de 140 konden inhalen, maar Anita kon zo hoog varen, dat we dat niet bij konden houden. Zo, toch nog tweede dachten we, maar wat gebeurd er, komt de 60 opeens uit het niets aanwaaien. Dat hadden we niet gedacht, maar de 60 ging toch maar als eerste over de finishlijn, wat toch een prestatie is, vanaf de vijfde plaats naar voren varen. Dus Sandra mijn complimenten en gefeliciteerd met de overwinning.

Patricia Engelvaart