“Back in business”

Na drie jaar en dus twee Regenboog seizoenen was het dit weekend dan toch eindelijk weer zover, dat ondergetekende de stoute Regenboog schoenen weer heeft aangetrokken om “back in business” te komen bij een wel heel gaaf en traditioneel onderdeel van het nederlandse wedstrijdzeilen.

In de tussentijd heeft hij wat stuurervaring opgedaan in de valkenklasse (bij sommige onder jullie, o.a. Wijnand Boender, beter bekend als de vogelboot) en heeft hij geprobeert gevoel voor millimeter werk te krijgen in de drakenklasse, eerst onder leiding van Egbert de Sauvage en later bij een Semi Belgische equipe met als stuurman Robbert Verboon en tweede man en tevens eigenaar, Freddy de Smett.

Het was echter als de dag van gister dat er lekker met brute slimme kracht aan de touwen (bij het Vossehol zouden ze lijnen, vallen en schoten zeggen, of niet soms Nard?) getrokken kon worden. Tevens fascineerde het me weer enorm hoe spectaculair zo’n boog eigenlijk getuig is. Het feit alleen al dat je het liefst met zes handen te werk moet gaan om het grootzeil te installeren. Je kunt uren dagdromen over Neerlands mooiste houten open wedstrijd schip.

We kwamen echter voor een aantal spannende wedstrijden. De renstal van Leo lag er goed bij. “De Zwijger” op zijn vertrouwde plekje, het rubbertje met voldoende horse power op stand-by, voor het invaren van onder andere het laatste personeel en als laatste, zeker niet onbelangrijk, de perfect onderhouden race-machine “Brave Hendrik”. Leo zei al: “Aan het materiaal ligt het niet”.

Vervolgens keken Nard en ik elkaar enigsinds met gezonde spanning aan.

Niets werd door Leo aan het toeval overgelaten. Zeiltjes lekker uit het plastic getrokken, nog wat laatste enigsinds versleten lijntjes vervangen, referentiestreepjes op de fokke-schoten wat duidelijker gemarkeert, nieuwe route beschrijvingen (want die zijn inmiddels nieuw in Sneek) ingeslagen, appeltjes tegen de dorst aan boord. Perfect. Het spel kon beginnen, met een ontspannen sfeer aan boord.

Dag 1. We gaan nu wat sneller in de tijd. Na 1 dag racen met ca. windje 5 omstandigheden konden we de nacht in op een gedeelde eerste plaats die we met de altijd gevaarlijke ploeg van John Hofland moesten delen. De wilde stier, zoals de afbeelding in de spinaker deet blijken (ondanks het feit dat hij wedstrijd 2 vissend afsloot) en de ...... (vul zelf maar in als je met een paars-roze boot gaat varen) lagen echter op de loer en waren druk bezig met tactische wijzigingen om op dag 2 toe te kunnen slaan. Vlak voor het slapen gaan hebben we nog even bij de familie van Drooge de start tijden doorgenomen en de laatse sms berichten afgehandeld met het Eredivisie ploegje op de Braassem.

 Dag 2. Na de 3^e van in totaal 4 wedstrijden waren de kaarten nog steeds niet geschud, net nog steeds 4 kans hebbers voor de titel, namelijk:

de 20, 18, 107 en de 108. De adrenaliene zat ons inmiddels goed in het lichaam. Na de super eieren met spek van Leo tijdens de lunch, was het ons driëen dan ook volledig duidelijk: Hoofd koel houden en gewoon winnen. Nou dat liep een hele tijd goed, tot ca. 100 meter voor de finisch. Onze start was om je vinger bij af te likken. Laag, op sneilheid en volgens hoofdbrekend rekenwerk aan de goede kant van de lijn. Hoewel we bij de 18 bijna een steekje lieten vallen, omdat we toestemming moesten krijgen om over stuurboord voor langs te mogen kruisen, nog bedankt. Eerste ton eerste plek. Voordewindse rak een vloekende Leo aan boord (die dat overigens in hoog Leidsch doet) die nog steeds niet wil accepteren dat die wind op het Sneekermeer gewoon onvoorspelbaar is. Bij boei twee nog steeds eerste. De 18 vervelend als ze zijn, zeurend om ruimte. Sorry, Leo gooide de deur netjes dicht. Vervolgens een prima kruisrak met nu ook de 37 van P. Schuil op de hielen. Tevens weer een voorde winds rak met de zelfde Leo tafarelen van het voorgaande voorde windse rak. Met veel pijn en moeite echter, konden we de eerste plek vast houden. En in het laatste rak waren er nog steeds 4 schepen op het toneel die kans maakten op het meest hoge deel van het erepodium, te weten de 20, 18, 107 en de 108. De neus die het eerst over de streep zou komen, werd kampioen. We zullen het zeker niet aan het toeval overlaten, maar uiteindelijk drukte het Team Schonk de neus het eerst over de lijn, gevolgd door de 108 die circa 50 cm te kort kwam. Shit, maar dat hoort er helaas ook bij. Daarna arriveerden nog de 37, 20, 107, 38, 54, 118, 77, 72 en de 78.

We kunnen in ieder geval terug kijken op een fantastisch evenement en zeker voor herhaling vatbaar.

Leo en Nard, heel veel dank.

Maarten Versluis