Het was mij tijdens onze eerste Na Braassem in 2002 in de Regenboog na een hele lange tijd van afwezigheid, reeds opgevallen dat het aantal deelnemers tamelijk afweek van de periode waarin ik in mijn laser rond voer.

Mijn ouders lagen met onze platbodem aan de steiger en ik sliep uiteraard niet bij hun aan boord, want in een tentje op het grasveld voor het clubgebouw was het natuurlijk veel spannender.

We kwamen van de Kaag varen en dus moesten we haast maken op vrijdagavond, want het gebeurde wel eens dat er geen plek meer op het landje was en je begrijpt, dan had ik een groot probleem.

Ik zou dan alsnog bij mijn ouders aan boord moeten slapen. Van de wedstrijden weet ik niet zoveel meer, behalve dat ik het vaak koud had, maar 's avonds zorgden de van mijn fontanel tot mijn tenen rondpompende hormonen er wel voor dat ik het warm genoeg had.

Boven in het clubgebouw was er dan een band en beneden een jeugdhonk waar een dj plaatjes draaide. Een tikkie alcohol, beetje lounchen "A knive a fork a bottle and a cork, that's the way we......"

Ik was in de hemel, echt wat een vereniging. Jonge jongens op ontdekkingstocht, alle meiden op Dolf, de vinger van Peter, de kots van Theo aan de binnenkant van de achterruit van mijne "nieuwe" Mazda en we waren echt allemaal verliefd op Marcelien!

Zomaar wat herinneringen aan een fantastische jeugd, in en op het water met vrienden waarvan ik de meeste gelukkig nu nog steeds vaak zie. 

Tijdens de Na Braassem was het makkelijk parkeren dit jaar en als ik een moederschip gehad zou hebben zouden we niet dubbel dik hoeven te liggen. Geen naar uitwerpselen ruikende kleedkamers, geen drukte aan de bar, geen dringen op de startlijn voor een plekje en misschien dat Ron zelf weer eens tijd zouden hebben om een keertje mee te varen.  Ron was vast ook komen vragen of ik gewoon binnen wilde komen liggen, in plaats van in een tent en toen we aan de start verschenen afgelopen zaterdag, moest ik toch heel even terug denken aan toen. Ik kon er niks aan doen, ineens zag ik de hele film weer voor me. Ik had er dan natuurlijk ook tijd voor want ik hoefde niet zo om me heen te kijken en op te letten, lekker rustig op het water tegenwoordig met de

Na Braassem en ik dacht: wat was het toch een mooie tijd.

Peter Bijlard, Regenboog 87