Wedstrijdverslag

Dameswedstrijden Kaagweek

12 juli 2005

Of nu de gewenning de oorzaak was of de resterende hoeveelheid bloed in mijn alcohol, ik werd er niet koud of warm van toen Rob zijn hoofd om het hoekje van de hut stak en vroeg: 'Zeg schat, weet je wel dat het vandaag maandag is, vrouwendag!' Heel even kreeg ik visioenen van ontbijt op bed, koffie met de krant erbij, grote vazen met rozen, een masseur en een kapper aan boord, een gewillige echtgenoot die aan al mijn wensen zou voldoen, maar toen brak het besef door: niets van dit alles, ik werd dit jaar weer naar het slachtveld gevoerd, DAMESWEDSTRIJD! Hoewel ik even verstarde bleef de paniek die ik in de voorgaande jaren bij dit woord voelde opkomen geheel achterwege. Ik glimlachte eens loom naar Rob en terwijl ik mij lui uitrekte zei ik 'Leuk schat'. De teleurstelling op zijn gezicht sprak boekdelen en ontgoocheld verliet hij de hut. Zijn hele dag naar de verdommenis! Niet zoals voorgaande jaren de hele dag nare opmerkingen, scheve lachjes, het licht in het toilet voor mij aanlaten, stiekem smoezen met mijn bemanning, demonstratief foto's maken van zijn onbeschadigde regenboog, helemaal niets! Dan is-ie ook nog eens vroeg opgestaan om mij in te schrijven, want dat doe ik niet zelf, dat begrijpt u wel. Enfin, ik stond ingeschreven als eerste, numero uno en dat wilde ik ook zo houden op de uitslagenlijst! Mijn naam zou dit jaar bovenaan prijken, no doubt about it! Rob werd in de loop van de dag steeds stiller en keek regelmatig met een schuine onderzoekende blik in mijn richting. Daar stond ik boven en mijn zelfvertrouwen groeide met de minuut. ik had er namelijk ECHT zin in! Na de individuele wedstrijd van de dag kwamen de mannen vermoeid maar tevreden aan boord, waar ik ze stralend zat op te wachten. Vrolijk riep ik ze reeds van verre toe dat ze niet hoefden af te tuigen, omdat ik gelijk wilde gaan oefenen. Na enig wenkbrauwgefrons gaven ze daar geen gehoor aan en ik kon aan hun gezichten zien dat zij zich nu pas beseften dat zij niet alleen nog een wedstrijd moesten gaan zeilen, maar dat IK de stuurvrouw zou zijn. Dat was even slikken, maar een aantal Baco's en roseetjes verder besloten wij gezamenlijk, inmiddels in opperbeste stemming, ze eens allemaal een poepje te laten ruiken. Ik heb nog wel gezegd dat ze daarbij goed moesten kijken hoe de wind stond en dat ik dit alleen zou tolereren als wij voor de wind voeren: je zit tenslotte als achterste in zo'n boot. Buiten dat zit ik ook niet echt te wachten op een bemanningslid met een geflambeerde jollenbroek. Ik riep mijn mannen op om de 140 op te tuigen, ik was er helemaal klaar voor. Als een koningin, want daar is de klasse naar genoemd, schreed ik in het instapklare schip, een soort turnkey, maar dan griphold of zo. Nu had ik in de Yachtvision van deze maand gelezen dat 'boten met bubbels gesmeerder lopen', dus had ik aan boord nog snel even een flesje champagne van een uitstekend jaar uit de koeler gesnaaid en in de regenboog gesmokkeld. Nu was deze champagne tevens bedoeld om onze overwinning te vieren, zodra wij onder luid gejuich van de vele bewonderaars als eerste zouden worden afgetoeterd. Want dat wij zouden winnen lag al vast. Ik had mij namelijk tijdens de individuele wedstrijd van de boys stiekem vervoegd bij Wim van 't Hoogerhuys, onze onvolprezen wedstrijdleider en hem verteld dat ik veeel lekkerder kon zoenen dan Rob had gedaan bij de Voorkaag. Veel meer had ik niet nodig, want nadat ik had beloofd dat hij er van mij wel TWEE kon krijgen,had ik de toezegging op zak dat iedereen die het lef had om voor mij te eindigen, op zeker te vroeg gestart zou zijn en onverbiddelijk een OCS zou krijgen. Met deze toezegging achter de hand besloten mijn bemanning en ik dat uitstel van het openen van de champagne onzin was en reeds voor de start plopte de kurk met een heerlijk geluidje hoog in het zeil van de 140. De sfeer zat er nu ECHT in. Van de start kan ik mij niet zoveel meer herinneren, maar ik moest wel concluderen dat deze heel aardig is geweest, want bij het Stoombotengat lagen wij duidelijk bij de kopgroep, dus hoefde Wim er ook minder een OCS te geven, wat ik wel sportief van mezelf vond: je doet tenslotte allemaal je best, he. Ik zat te sturen als een professional en de heren bemanning zagen het allemaal verbaasd aan. Ze probeerden nog wel de overhand te krijgen op mijn handelingen door allerlei aanwijzingen te roepen, waarvan 'duwen' de netste was, maar hee, ik ben ook niet achterlijker dan dwars he! Pubers. Maar goed , je wilt de boys een plezier doen, dus luister je als keurig opgevoed meisje naar de bevelen. Hoewel ik het er helemaal niet mee eens was moest ik van mijn bemanning overstag ( voor leken: overstag is het houtje van je af duwen, een sierlijke pirouette maken en weer aan de andere kant van het bankje gaan zitten met het houtje weer in je handen, en dit alles zonder te knoeien met de champagne ) omdat er een boot over bakboord aan kwam. Nu is bakboord links maar vanuit mijn gezichtshoek lag hij duidelijk over rechts en dat is volgens mij stuurboord. Alras bleek dat ik gelijk had, want nadat wij deze rampzalige manoeuvre hadden uitgevoerd, werd het aantal door Wim te liquideren OCS'ers aanmerkelijk groter. Maar dan hadden ze mij maar niet voorbij moeten gaan. Getroost door deze gedachte en gestimuleerd door de bobbeltjes champagne welke weldadig door mijn lijf spoelden heb ik de wedstrijd verder in een roes van succes uitgezeild, om uiteindelijk als 6e te eindigen. Althans dat dacht iedereen natuurlijk, maar die wisten nog niet dat er vijf te vroeg gestart waren, haha. Terug bij de Croix du Sud zijn mijn bemanning en ik rap van boord gegaan om weer een overwinningsfles open te trekken, terwijl wij de Geronimo lieten aftuigen door onze grootste fans. Wij moesten ons namelijk optuigen voor het regenboogdiner waar tevens de prijsuitreiking zou plaats vinden. Toen het grote moment daar was zat ik op het puntje van mijn stoel om mij te laten huldigen door een uitzinnig regenboogpubliek. Maar toen stortte mijn wereld in. 'De zesde plek is voor Anita de Kraa!' Wanhopig zocht ik het gezicht van Wim, maar die had schijnbaar wat laten vallen, want hij zat onder tafel. Nu zit hij daar wel meer, maar nooit tijdens een prijsuitreiking waar ik had moeten winnen! Verdoofd door de schok heb ik nog wel meegekregen dat Lies Sluijters had gewonnen. Dat was dan wel weer leuk! Ja, voor Lies! Toen ik na enige tijd weer tot mijzelf was gekomen stond Wim de splitsing tussen de A1 en A2 te declameren, iets wat hij constant en regelmatig "de cut" noemde, Ik kon mij daar geheel bij aansluiten, zij het dat het bij mij iets anders werd geschreven,

Maar goed, volgend jaar is er weer een Dameswedstrijd. Of ik daar na het schrijven van dit verhaal nog toe behoor weet ik niet, maar ik ga in ieder geval weer mee doen en in 2006 ga ik winnen! Wim kan de pot op.

Anita de Kraa

Regenboog 140