Aldus: In 1772 schreef Goethe zijn eerste toneelstuk. Het ging over een ridder, die behalve door krachtig en direct taalgebruik, beroemd was omdat hij met ijzeren hand regeerde. Niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk, want deze ijzeren hand had hij laten monteren, nadat zijn hand van vlees en bloed was afgerukt door het buskruit, wat toen juist uitgevonden was. Met deze ijzeren vuist maakte voornoemde ridder zijn tegenstanders duidelijk dat er met hem niet te spotten viel. Gelijk zo hanteerde, nog geen honderd jaar later, de voorzitter van Oostergoo, sinds de oprichting in 1848, met ijzeren hand de hamer, die evenwel, omdat het buskruit niet opnieuw hoeft te worden uitgevonden en een hamer van ijzer geen hout snijdt, van hout is, want Oostergoo houdt van hout. Zo is er dus niets nieuws onder de zon, want nieuwe dingen bestaan helemaal niet. Het zijn altijd weer dezelfde dingen, die alleen telkens op een nieuwe manier worden gedaan. Daarom kunnen wij tot in de lengte van dagen vernieuwende zaken aan blijven dragen.

Zo is ook de regenboog aan allerlei vernieuwende zaken onderhevig, maar is dat echt zo en zijn wij zeilers niet bezig de tegenstander zand in de ogen te strooien, want gaat het niet allemaal om de liefde en de liefde alleen. De liefde voor de regenboog. Zo komt er een over stuurboord liggend schip bij de bovenboei en deze kan echt niet voor een bakboord schip langs, maar de stuurman doet het toch. Een hoop geschreeuw, een vlag……. Een indringstart, het raken van een boei, schade, bedreigingen……. Plamuren, vloeken, gespeelde verbazing…….. Met schijnbaar onoplosbare confrontaties die als de degens gekozen zijn en het duel dreigt te beginnen gelukkig vaak af gedaan worden met een oud Schevenings gezegde: je drinkt een glas je doet een plas en alles blijft zoals het was. Zo lijkt het alsof de bijna 90 jaar jonge regenboogklasse ieder jaar verder voortschrijdt in haar evolutie, maar niets is minder waar, l'histoire se répéter en dat is maar goed ook. Jan van Staveren weer kampioen, Harry Amsterdam vaart ook nog steeds, het hout is nog steeds hout en we vloeken en tieren net zoals Deichman, Hofland en Alberda dat waarschijnlijk vroeger ook gedaan hebben.

Dan de nakaag: Henk (gedeelde derde op het NK) Bergsma had wat moeite met het vinden van de boeien, maar voer hard genoeg om met gemak de te veel gevaren meters goed te maken en Fred (hoog en hard) Bulk dacht met twee vingers in de kokkert, koning van de Kaag te worden maar kwam net te kort en Thijs (Nabraassem 2005 koning) Kok had te weinig respect voor de allerkleinste zeilers onder ons en dacht waarschijnlijk een toekomstige concurrent de loef af te kunnen steken, maar helaas zijn actie strandde in de protestkamer, waardoor hij zijn aspiraties voor een jaar in de ijskast moest stoppen.

Zo zie je maar weer, de namen veranderen, het klimaat veranderd, maar er is één ding dat altijd hetzelfde zal blijven en dat is maar goed ook.

De regenboogklasse, een verhaal dat nooit eindigt.

Peter Bijlard

(regenboog 87)