IJzersterk, superfit en twee goddelijke bemanningsleden, als mijn welwillende echtgenoot me niet al had ingeschreven, had ik het zelf gedaan, eerdere uitspraken ten spijt. Het kon niet gauw genoeg half zes worden, de starttijd van de dameswedstrijd. Gniffelend liep ik de hele lange dag door de Croix du Sud. Ik had deze keer een geheim wapen,want naast mijn vaste bemanning Joost, had ik deze keer Mark gestrikt, ja, die Mark, van de Olympische Spelen Mark, jahaa! Niet de eerste de beste, he?!  Haha, wat zouden die dames op hun neus kijken, als ik minzaam lachend het startgebied binnen zou varen, want Mark is niet alleen een waanzinnig goede zeiler, neehee, het is ook nog eens een lekker ding. En dan komt gelijk het volgende probleem om de hoek kijken, wat moet ik aaan!! Kijk, met mijn zeilkunsten kan ik zo’n grootheid niet imponeren, dus moet ik het wel over een andere boeg gooien, om maar in de zeiltermen te blijven. Ofschoon ik een ‘bad hair day’ had wilde ik toch leuk voor de dag komen. Ik kan ‘m natuurlijk voor de wedstrijd al wat alchoholische versnaperingen geven, zodat hij mijn gehavende hoofd , van de vorige avond niet zou zien,maar ja, dat schijnt dan weer nare invloed op z’n prestaties te hebben, dus daar zag ik maar van af. Het moest maar een uitdagend setje worden. Na enig gerommel in mijn kledingkast meende ik een voor deze gelegenheid passend outfitje te hebben gevonden, want zelfs mijn echtgenoot kwijlde een beetje, wat natuurlijk ook aan zijn leeftijd  kan liggen. Al dagdromend over wat er zou komen kroop de dag tergend langzaam aan mij voorbij. Ik had nog niets van mijn hero vernomen, dus de vertrouwde rode zenuwvlekjes namen weer bezit van mijn toch al wat rode gezicht. #@%$*!! Dat kon ik er niet bij hebben! Zou ik dan toch maar een roseetje nemen voor de start, gewoon, om mijn toch redelijk rare vormen aannemende zenuwtrekjes in bedwang te houden? Mijn rechteroog zat al halverwege mijn opstandige maag en mijn van nature opgespoten bovenlip trok een beetje naar links. Mark moest nu echt gauw komen, anders moet-ie straks op pad met een of ander gedrocht uit “Lord of the Rings’ terwijl ik toch meer ‘ Lady & the Vagabonds’ voor ogen had. Eeentje dan…en eentje voor onderweg, of zal ik de goden verzoeken en een overheerlijke fles bubbels meenemen. O, dilemma, daar ga je zo van boeren en ik wilde me toch echt van mijn beste kant laten zien.

Reikhalzend stond ik op het achterdek en  van verre zag ik hem aankomen, maar ik deed natuurlijk net of ik hem niet gezien had, anders staat het zo hebberig, he, ‘not done’ voor een lady. Met een terloops ‘hai, fijn dat je er bent’ verwelkomde ik mijn goddelijke held. Mijn andere held, want dat ben je als je met mij uit zeilen durft te gaan, was al druk doende in de Geronimo. Onder druk gemompel was mijn bemanning de regenboog aan het ontleden en de twee hoofden zaten samenzweerderig bij elkaar, waarbij zij mij af en toe een schichtige blik toewierpen. “Mag ik al komen?’, vroeg ik. Het antwoord luidde ‘jij altijd en overal!’ Nou, dat beloofde wat! Mijn echtgenoot keek met lede ogen toe hoe ik als een vorstin door mijn twee goden werd opgevangen, na een bevallige sprong van de Croix du Sud. Hahaha, had-ie me maar niet in die boot moeten schoppen, eigen schuld!  Nu moest-ie vanaf de sloep toezien hoe ik, in al mijn ‘onwetendheid’ de Geronimo zo gauw mogelijk het riet in zou sturen, om eh, de champagne te ontkurken, zeg maar. Met de achtervolging had ik al rekening gehouden, want ik had ’s middags tijdens de ‘herenwedstrijd’ wat benzine afgetapt, dus ver zou die niet komen, kon ik rustig ‘overstag’ gaan. Het houtje voelde meer dan goed in mijn klamme handen: ‘omhoog, omhoog!’.

Bij het startschip nog even gezwaaid naar Wim van ’t Hoogerhuys, want daar had ik  nog een appeltje mee te schillen.

Eenmaal in het gewoel van het startveld aangekomen, steeg bij mij de verwachting. De “olympische koorts” had mij toch niet te pakken, het ging ineens zo lekker en ‘smooth’.. Voordat ik me druk kon maken, waren we gestart en verbaasd concludeerde ik dat we wel een heeel erg vrij uitzicht hadden. Verdikke, het was nu kiezen of delen, het moest er nu maar van komen! Weg dagdromen, gaan met die eh, boog! ‘Klaar om de wenden..op 3, 1,2,3!! (Die ree heb ik vrijgelaten,zo zielig, dat beest weer op het water, laat-ie toch lekker lopen!) De stilte aan boord was oorverdovend, dit kende ik niet van voriger keren, toen ons geschreeuw en gelach nog leidde tot overlast bij het radioverkeer van Schiphol. Zo serieus als we bezig waren, zo geweldig reageerde de Geronimo. Wat een samenspel! Ik durfde nauwelijks naar achteren (!) te kijken, dus bleef mijn blik op het vaantje of mijn bemanning gericht. Ditmaal geen nieuwe woorden bij de boei, want daar was niemand, haha, dus heb ik ze zelf maar verzonnen, wat mij verbaasde en geamuseerde blikken van Joost en Mark opleverde. Na enig deskundig beraad aan boord hebben wij de achterliggende (oeps) schepen een beetje dichterbij laten komen, voor de broodnodige spanning, laten we maar zeggen, maar voornamelijk ook omdat het wildenthousiaste publiek langzamerhand bij ons achterbleef, wat mij op dit glorieuze moment ernstig teleurstelde. Spijt, spijt, spijt! Met samengeknepen lippen en billen zag ik het hele gebeuren met een lekker vaartje voor de wind op mij afkomen. Jacqueline en Sandra waren er op gebrand mij van mijn toekomstige troon af te stoten, maar dat ging mooi niet door! Ik was nu zo dichtbij! Ik smeekte, vleide en  maande de jongens aan nog eens flink in de spie te blazen en zachtjes maar gedecideerd gleden wij als 1^e over de finish. Eindelijk, de toeter klonk als het begeleidingsorkest van Robbie Williams in mijn oren en het gejuich en applaus was als verzachtende balm voor mijn gespannen gemoed.  Heel even had ik een beetje Olympisch gevoel.

De kurk van de champagne schoot weer hoog in het zeil en al feestend en boerend voeren wij terug naar de Croix du Sud, waar ik overladen werd met kussen en champagne. Veel champagne. Het mag dan ook een wonder heten dat ik het heb gehaald naar de Kaagsocieteit voor het regenboogdiner, waar ik beloond werd met nog meer drank. (de lucht van rose gaat voorlopig niet uit de trofee..) De rest van de avond is als een roes aan mij voorbij gegaan. Ik weet wel dat ik de volgende ochtend overal spierpijn had, of dat nou door het zeilen, dansen of  het roeien ( ’s nachts erg laat  in een recordtempo naar de Croix du Sud geroeid) is gekomen, ik weet het niet. Volgend jaar ben ik weer van de partij, al ben ik er nog niet uit of ik de dameswedstrijden regenboog vaar of de, mij door het NOC aangeboden, roei- oefenwedstrijden voor Beiing 2008..

Door alle emoties ben ik tijdens de prijsuitreiking vergeten mijn  bemanning te bedanken. Joost en Mark, zonder jullie inzicht, kunde, inspanning, moed en geduld was dit nooit gelukt. Dankjewel!

Gerhard, lieve beer, deze is voor jou. Dankjewel dat je ook deze keer met me hebt meegevaren. Hoop dat je trots op me bent.

Anita de Kraa