Ik had vroeger niet zoveel met Rotterdam. Niet omdat ik een aangeboren hekel aan de stad aan de Maas of aan zijn inwoners had, nee, gewoon omdat onbekend ook onbemind maakte. Als rasechte Hagenaar kostte het mij dan ook enige moeite om zoon Michiel te zien vertrekken naar de stad van Lee Towers.  Het feit dat onze volkszanger Leen zijn riante uitzicht vanuit zijn Rotterdamse hijskraan verruilde voor een appartement in Scheveningen was voor de havenstad natuurlijk geen reclame!
Langzamerhand zijn Rotterdam en ik aan elkaar gaan wennen. Vooral door mijn rol als hoofdsponsor van de door mij verwekte nazaat. In zijn glansrol van Rotterdamse student nam hij de aldaar aangeboden stof zeer grondig en vooral langdurig tot zich.  Regelmatig bood hij etentjes aan uit de duidelijk te royale sponsorbijdrage. Rotterdam ging steeds meer meevallen.

Te gast zijn bij de Watersport Vereniging Rotterdam is eigenlijk één groot feest, van begin tot einde. Zo’n “Gouwe Ouwe” mag van mij dan ook veel langer duren! Bij aankomst is er al die voortreffelijke regeling met kranen, vriendelijke parkeerwachters met passie, vrijwillig werkende dames achter de bar die vlak voor het evenement de plaatselijke kapper bezochten voor een onverwoestbaar windvast en frivool permanentje. Voor hele kleine prijsjes tappen zij heerlijke biertjes en ’s morgens zelfs gratis koffie!  

Rotterdammers gaan er prat op dat Kralingen grote Nederlandse Zeilers heeft voortgebracht en verbinden er de conclusie aan, dat als je op hún plas kunt zeilen, je dat overal ter wereld dan ook lukt en bijna garantie is voor een Olympische plak. Met die wetenschap gaan wij dus uiterst gemotiveerd het water op, in de hoop dat niemand ergens een raam of deur openzet om zodoende de windrichting weer te laten veranderen. Wat een klote plas is dit eigenlijk. Een behoorlijke aanslag op de nog zo broze opbloeiende relatie tussen Rotterdam en uw verslaggever… Alleen de start is al redelijk te vergelijken met een bezoek aan het casino. Laag starten is bloedstollend spannend onderweg, omdat er een paar stukjes windstilte overwonnen moeten worden. Kersvers “jong talent” in de boot van de Kroonprins, Martin van Leest, is duidelijk al snel aan het wennen. Zijn progressie gecombineerd met wat jeugdige overmoed laat spectaculaire pogingen zien om in de voetsporen van Margriet Mathijsse te treden. Iets te overmoedig, zo zou later blijken, maar het begin is er… Manfred en zijn mannen voelen zich hier thuis, dat is duidelijk te zien. Net als Raoul Oosthoek die op Kralingen als een gevaarlijke outsider wordt beschouwd. Juriaan van Woerkom zou hier de koning moeten zijn, zeker na de uitgebreide restauratie van zijn boog, waardoor zijn spaarvarkentje nu ingevallen wangetjes heeft opgelopen. 

Rob de Kraa, Jan van Staveren en Peter Bijlard streden voorin om de eer. Bijlard startte de laatste race te vroeg en liet mij netjes voor in het klassement. Genoten dus op het water, maar vooral op de wal! Tussen de wedstrijden door de vrijwilligers achter de BBQ met hamburgers, saté en warm vlees. Na afloop nog meer bier dan normaal omdat zo’n stapel consumptiekaarten maar niet op raakt, heerlijk weer en meer dan geweldige muzikale acts. Op zaterdag het duo de “Showbusters” met prachtige parodieën op Pavarotti, the Blues Brothers en Koos Alberts. Voor de prijsuitreiking op zondag de “Young Sinatra’s” met een kleine Big Band bezetting, gewoon zo maar op het terras van de W.S.V.R. Zaterdagavond de stad in met bijna 30 regenboogzeilers, waar we bij gastvrouw Jenny van Asian Glory (de beste chinees van het land) met z’n allen lekker aan de kreeft terechtkwamen.

 Nee, zo langzamerhand, en zeker na zo’n weekeinde Gouwe Ouwe, ben ik echt gék op de Rotterdammers… sterker nog ik hou van ze!

 Frans Sluyters