Sluiting Sneek; Theo en zijn vrouwen

Het beloofde op voorhand al een mooi evenement te worden, 18 inschrijvingen en een enthousiaste Piet die het weekend een hoog rapportcijfer gaf als het om zeilweer ging. Prima omstandigheden dus om Snoekc senior weer eens van de reservebank te halen en er een mooi familiegebeuren van te maken.

De nieuwe eigenaar van de 118 onderging dit weekend ook de vuurdoop en had in de koopovereenkomst een eenmalige uitleg over het optuigen, varen en spinakeren bedongen. Als je met een rechter in zee gaat, kun je je maar beter aan de afspraken houden en zo hadden Lucas en ik al bijtijds afgesproken op het eiland. Bij aankomst voer de 88 al op het meer met een vijfkoppige bemanning. “Ja, als er dan toch een boot moet worden opgetuigd dan direct de mijne maar, hebben we die flauwekul ook weer gehad”, aldus Lucas. En zo kon ik de mannen van de 118 later alsnog helpen de hele boel omhoog te zetten.

Ondertussen was Theo ook al even het water op geweest met Grietje, zijn 16^e bemanningslid dit jaar en al zijn 3^e vrouw, op het water dan. Aan de bar bleek hij zijn team nog niet compleet te hebben en ‘toevallig’ zat er nog een vrouw naast hem die de uitnodiging voor een weekendje 94 niet kon weigeren. Nummer 4 dus, en dit was de mijne! Lucas en ik bedachten ons geen moment en sprongen in de rubberboot. “Alle rietkragen snijden, ik ken die Theo langer dan vandaag.”

Theo voelde zich met zijn harem de koning van het Sneekermeer en kreeg na 3 biertjes als last grootheidswaanzin. “Dames, as we morgen een ééntsje varen khaat de boot op ‘e kar en staan die kerels van jim mooi voor lul!”

Zaterdagochtend rustig windje. Meerdere boten hadden het idee van Theo overgenomen en zo begon het sluitingsweekend iets van een vrouwenweekend te krijgen; Renni bij Douwe op de 38, Brechtje bij Harry,  Jeanette aan het roer van de 20, een dame aan de spinaker van de 68, als altijd Olga op de 37, Angela in de 56 en natuurlijk Theo met zijn Grietje en Anne.

Eerste wedstrijd, Peter in de 7 nam al snel de leiding, gevolgd door Harry in de 130. Lucas had ook de gang erin en maakte het Harry af en toe nog lastig. De laatste meters naar de finish konden wij nog tussen beide komen en bleven we de snel opgekomen Marinus in de 72 nog net voor.

De 2^e wedstrijd gaf een ander beeld. Lucas leidde bij de boventon, gevolgd door nieuwkomer Willem in de 118 en wij op een 3^e plek. De wind viel er uit en dobberend richting Terhorne moest ik van mijn bemanning horen dat ik nou toch wat beter moest sturen, de 94 met mijn eigen vriendin aan het roer was ons voorbij gevaren en dit zou ik toch nog wel een hele winter moeten horen, aldus de 2 aan boord die zich op dat moment blijkbaar wél konden vermaken. En inderdaad, ik hoor het verhaal nog wekelijks; Theo pakte een knappe 3^e plek achter Lucas op 1 en de La Grouwtjes in de 91 op 2.

Een drietal boten gebruikte nog de vaargeul om zo snelmogelijk bij de finish te komen. “Ik had niet gedacht dat dat gecamoufleerde vissersbootje (rubber van de KWS met grote vlag en bekende gezichten, red) ons zou verraden”, aldus een gediskwalificeerde Bram Pasma die samen met de 72 en 118 de oudste regel van het Sneekermeer overtrad.

Harry en Peter lieten het deze wedstrijd afweten waardoor het tussenklassement werd aangevoerd door Lucas, gevolgd door de La Grouwtjes en wij op een 3^e plek. Harry na zijn teleurstellende 8^e plek; “Ach, nu hebben we in ieder geval receptie van Bouma vanavond!” Ook Hans (Foarunder) had de finish door zijn verrekijker gevolgd en wist wat deze uitslag betekende. Extra vaten werden aangerukt en de frituur kon aan…receptie! En zo geschiede. Wat een herhaling van de openingswedstrijden leek te worden, moest gevierd worden!

Zondagochtend. Wat Theo kan, kan ik ook. We trekken Nel van de steiger en zetten haar op het voordek. Voorlopig geen wind. De eerste 4 alinea’s van dit verslag zijn al in elkaar gedraaid op het achterdek bij La Grouw in de veronderstelling dat er niet meer gevaren wordt. 

Rond één uur konden we toch nog aantreden voor de finale. Het klassement leek behoorlijk overhoop te worden gegooid. Peter  zat weer voorin, gevolgd door het complete peleton. Een lang voordewinds rak leverde een nieuwe situatie op bij de laatste onderboei. Wij lagen ondertussen ver achter en aangezien iedereen de wal opzocht zat er nog maar één ding op; richting kanaal en hopen. Dat Nel goed kan hopen en erg fanatiek is hielp ons op dat moment zeker! Vlaag na vlaag krijgen we de wind hoger in. Nel gaat door het lint als we tien boten inhalen. Dat Theo er daar 1 van was zal niet onbelangrijk zijn geweest.

De 88 valt helaas terug van een positie in de kop naar de 9^e plek en grijpt net naast de titel. Na een korte evaluatie is de conclusie: “Ach, we hebben in ieder geval die oude plaksnor achter ons gehouden”.

Zo hadden we een podium met de 7, 88 en 100. Theo kreeg de prijs van Nel mee naar huis, dus hij kan er van de winter alvast aan ruiken.  

Allemaal een goede winter toegewenst!

Team 100