DAMESWEDSTRIJD REGENBOGEN KAAGWEEK 2008

“Aan de boot kan het niet meer liggen”, zegt Frank als we aan boord van de 139 stappen, “die gaat als een trein.”

Dat had ik vorig jaar al gemerkt, toen ik ook met Frank en Derk Tol aan dit jaarlijks terugkerend evenement deelnam.

Herinneren jullie je die wedstrijd nog? Het laatste rak drijven we met z’n allen van onder uit het Zweiland voor de wind terug naar de finish. Een stel langs de Laeckerpolder, anderen over het meer. Zij een zuchtje , wij een zuchtje. Aan de einder pakken zich zwarte wolken samen. Marcelien Neeleman wint de pot en we zijn nog niet afgetuigd of de hel breekt los. Wat een mazzel dat we dat niet voor de finish over ons heen kregen! Als verzopen katten komen we allemaal aan het diner.

 Dit jaar belt Frank ruim van te voren op: “Wil jij de dameswedstrijd weer in de 139 varen?” “Ja graag”.

“We gaan hoog bij het schip van start, daar liep het vanmiddag ook lekker”, is het commando. Hou de deur dicht daar komt de 78. Maar we zijn net iets te vroeg en Lindy Margadant krijgt wat ruimte. We draaien als 3 om de “X”, samen met de 78 en iets voor ons de 116 en de 146 voor de wind naar “C”.

De 78 als eerste op weg naar de Eimerspoel en wij in haar kielzog.

Frank:”Blijf op d’r spiegel sturen en blik vooruit. Wij kijken wel achterom of het goed gaat”.

Na de boei op Dieperpoel roept Frank euforisch : “we gaan voor goud!” en we klappen uit de rij weg het meer op. De wind trekt aan met wat lekkere drukkers. Dat is in mijn voordeel. Lindy kan goed sturen, maar ik ook….hoop ik. “Gangboord net uit het water en de gang er in houden, is het commando. Frank en Derk buiten boord. Dat zet zoden aan de dijk. Bij de molen een klapje omhoog terug naar de polder. “Zo…. dat gaat mooi jongens!” roep ik verheugd.

’t Is lang geleden dat ik vooraan lag, maar het is zo spannend dat ik amper tijd heb om van het schouwspel te genieten.  Frank vergeet, als niet geoefend bemanningslid, af en toe zijn hangtouwtje bij het fanatiek klappen op de 78. “Ga je echt hangen Frank?”, vraag ik enigszins bezorgd. “Ja, dit geven we niet meer uit handen”. Op de Sprietlaeck vragen we ons af of de spi zin heeft. Even kijken. De toeschouwers kregen het er benauwd van, hoorde ik later. Je bemanning was zeker moe, dat die spi niet omhoog ging? Nee….dat was tactiek! Bij de molen toch nog even erop en via boei 11 aan de wind terug naar de finish. De 78 klapt na de boei omhoog. We klappen mee en met een laatste drukker vliegen we hijgend over de lijn. YES….. Ik vlieg Frank en Derk om de nek. Súper mannen, tjonge jonge, jonge wat een spannende wedstrijd!

Op de kant bij de borrel krijg ik van Cees Nater een pluim voor mijn stuurmanskunst. “Dank je wel, Cees.” Die veer kon er nog makkelijk bij.

De “Hans van der Velde wisseltrofee” is voor één jaar weer in mijn bezit .

De Hans van der Velde Wisseltrofee, een stukje historie:

Toen Hans v.d. Velde in 1971, na 24 jaar als voorzitter afscheid nam van zijn  Regenboogclub, kreeg hij van de regenboogzeilers een gloednieuwe boog, gebouwd door Nico Mooyekind.

Verbaasd was hij, hoezo.. , maar…. voegde zijn opvolger, Jan Metzelaar, er aan toe, deze dame is wel schaal 1 op 10.  En de prachtige boot, die nu al jaren de hal van de Kaagsociëteit siert, werd de zaal ingereden.

Ook het KNWV liet zich niet onbetuigd en bood de “Hans van der Velde wisseltrofee”aan , waar Hans toen een bestemming aan moest geven. Geen moment hoefde hij daarover na te denken. Een trofee voor de hem zo dierbare dameswedstrijd!

 “Ze staan dag en nacht voor ons klaar om het ons naar ons zin te maken, zodat wij onze wedstrijdjes kunnen varen” was zijn adagium. “Éénmaal per jaar is de boot voor hen”.

Kaagweek 1971 werd de beker dus voor het eerst verzeild. Velda, Hans’ kleindochter won als eerste de trofee, met Dick Postema als bemanning. Apetrots was Hans.

Nadat Hans, jarenlang mijn stuurman,  in 1987 op 91 jarige leeftijd op Hemelvaartsdag overleed, stond het voor mij vast dat ik dat jaar in ieder geval de dameswedstrijd wilde varen. Omdat we zelf toen geen boog hadden, heb ik Bouw gebeld en die wist natuurlijk raad. Vanwege teveel wind werd de wedstrijd 2 maal uitgesteld. Uiteindelijk gingen we woensdagmorgen van start,  i.p.v. de toen nog ’s morgens verzeilde teamwedstrijden.  Samen met Robbert Jan Beck en Jan Bart Lucas won ik de strijd, met extra hulp van “boven. “

Dit jaar overleed Dick Postema, mijn maatje van onder de mast ( zie regenboognieuws 2008 nr.1 ) en weer is de beker voor mij!

Frank en Derk bedankt. Mijn jaar kan niet meer stuk!

Blanche Lucas-Janssen